ΔΡΑΣΗ ΚΑΙ ΜΗΧΑΝΙΣΜΟΣ

- Συνδυασμός αναλγητικού/αντιπυρετικού, ενός Η1 αντιισταμινικού και ενός αντιβηχικού. Η παρακεταμόλη ασκεί αναλγητική και αντιπυρετική δράση, πιθανώς λόγω της αναστολής της σύνθεσης προσταγλανδινών στο κεντρικό νευρικό σύστημα. Η χλωροφαιναμίνη δρα ως ανταγωνιστής της ισταμίνης και των μουσκαρινικών ενώσεων, ανακουφίζοντας από τα συμπτώματα του κρυολογήματος, όπως φτέρνισμα, δακρύρροια και καταρροή. Τέλος, η δεξτρομεθορφάνη καταστέλλει το κέντρο του βήχα.

ΕΙΔΙΚΕΣ ΠΡΟΕΙΔΟΠΟΙΗΣΕΙΣ

- Συνιστάται η παρακολούθηση του ασθενούς για ενδείξεις κακοποίησης.

- Σε ασθενείς που λαμβάνουν αντιπηκτικά, συνιστάται η παρακολούθηση σύντομων θεραπειών με χαμηλές δόσεις, παρακολουθώντας τις παραμέτρους πήξης.

- Ο συνδυασμός προϊόντων που περιέχουν δεξτρομεθορφάνη και αντικαταθλιπτικά θα πρέπει να αποφεύγεται, αφήνοντας τουλάχιστον 14 ημέρες διακοπής μεταξύ της χορήγησης και των δύο φαρμάκων.

- Συνιστώνται αιματολογικές εξετάσεις σε ασθενείς που λαμβάνουν θεραπεία με υψηλές δόσεις ή για παρατεταμένες χρονικές περιόδους.

- Συνιστάται η παρακολούθηση των επιπέδων τρανσαμινάσης σε ασθενείς που υποβάλλονται σε παρατεταμένη θεραπεία ή διατρέχουν κίνδυνο ηπατοτοξικότητας.

- Σε περίπτωση υπερδοσολογίας, το ειδικό αντίδοτο για την παρακεταμόλη είναι η Ν-ακετυλοκυστεΐνη.

ΣΥΜΒΟΥΛΕΣ ΑΣΘΕΝΩΝ

- Συνιστάται να πίνετε άφθονο νερό κατά τη διάρκεια της θεραπείας, αποφεύγοντας όσο το δυνατόν περισσότερο την κατανάλωση αλκοολούχων ποτών.

- Οποιεσδήποτε αλλαγές στη συμπεριφορά ή τη διάθεση του ασθενούς θα πρέπει να αναφέρονται στον γιατρό.

- Συνιστάται να μην υπερβαίνετε τις συνιστώμενες ημερήσιες δόσεις και να αποφεύγετε θεραπείες που υπερβαίνουν τις δέκα ημέρες χωρίς ιατρική συνταγή.

- Εάν τα συμπτώματα επιμένουν ή επιδεινωθούν μετά από πέντε ημέρες, συνιστάται να συμβουλευτείτε γιατρό.

- Ο γιατρός θα πρέπει να ενημερώνεται για οποιαδήποτε φαρμακευτική αγωγή λαμβάνει ο ασθενής, ειδικά στην περίπτωση των αντικαταθλιπτικών.

- Οι ασθενείς με γλαύκωμα ή κατακράτηση ούρων θα πρέπει να ενημερώσουν τον γιατρό τους πριν από την έναρξη της θεραπείας.

Αυτό το φάρμακο μπορεί να επηρεάσει αρνητικά την ικανότητά σας να οδηγείτε. Αποφύγετε την οδήγηση μέχρι να βεβαιωθείτε ότι το φάρμακο δεν σας επηρεάζει σημαντικά.

ΑΝΤΕΝΔΕΙΞΕΙΣ

- Υπερευαισθησία σε οποιοδήποτε συστατικό του φαρμάκου, συμπεριλαμβανομένων περιπτώσεων [ΑΛΛΕΡΓΙΑΣ ΣΤΗΝ ΠΑΡΑΚΕΤΑΜΟΛΗ] ή [ΑΛΛΕΡΓΙΑΣ ΣΤΑ ΟΠΙΟΕΙΔΗ].

- [ΗΠΑΤΙΚΗ ΝΟΣΗ], όπως [ΗΠΑΤΙΚΗ ΑΝΕΠΑΡΚΕΙΑ] ή [ΗΠΑΤΙΤΙΔΑ]. Η παρακεταμόλη μπορεί να προκαλέσει ηπατοτοξικότητα.

- [ΠΟΡΦΥΡΙΑ]. Τα αντιισταμινικά Η1 δεν θεωρούνται ασφαλή σε ασθενείς με πορφυρία.

- Ασθενείς που υποβάλλονται σε θεραπεία με αντικαταθλιπτικά ΜΑΟΙ ή SSRI (Βλέπε Αλληλεπιδράσεις).

ΠΡΟΗΓΜΕΝΗ ΗΛΙΚΙΑ

Οι ηλικιωμένοι ασθενείς μπορεί να είναι πιο ευάλωτοι στις αντιχολινεργικές ανεπιθύμητες ενέργειες (ζάλη, καταστολή, σύγχυση, υπόταση, ξηροστομία) αυτού του φαρμάκου, επομένως συνιστάται η χρήση του με προσοχή και η διακοπή της χορήγησής του εάν οι ανεπιθύμητες ενέργειες δεν είναι ανεκτές.

ΕΠΙΠΤΩΣΕΙΣ ΣΤΗΝ ΟΔΗΓΗΣΗ

- Δεν έχει σημαντικές επιπτώσεις στην ικανότητα οδήγησης. Ωστόσο, μπορεί να εμφανιστεί υπνηλία σε ορισμένους ασθενείς με αυτή τη θεραπεία, επομένως συνιστάται προσοχή κατά την οδήγηση.

ΕΓΚΥΜΟΣΥΝΗ

Ορισμένα δραστικά συστατικά αυτού του προϊόντος μπορούν να διαπεράσουν τον πλακουντιακό φραγμό. Η ασφάλεια και η αποτελεσματικότητα αυτού του φαρμάκου σε έγκυες γυναίκες δεν έχουν αξιολογηθεί. Συνεπώς, η χρήση του δεν συνιστάται, εκτός εάν δεν υπάρχουν ασφαλέστερες θεραπευτικές εναλλακτικές λύσεις και τα οφέλη υπερτερούν των πιθανών κινδύνων.

ΕΝΔΕΙΞΕΙΣ

- Συμπτωματική θεραπεία του [ΚΟΙΝΟΥ ΚΡΥΟΛΟΓΗΜΑΤΟΣ] και της [ΓΡΙΠΗΣ] που συνοδεύεται από πυρετό, μέτριο πόνο, πονοκέφαλο, μη παραγωγικό βήχα, καταρροή και φτέρνισμα.

ΑΛΛΗΛΕΠΙΔΡΑΣΕΙΣ

- Αιθυλική αλκοόλη. Η κατανάλωση αλκοολούχων ποτών με παρακεταμόλη μπορεί να προκαλέσει ηπατική βλάβη. Επιπλέον, μπορεί να ενισχύσει τις ηρεμιστικές επιδράσεις της χλωροφαιναμίνης. Συνιστάται η αποφυγή της κατανάλωσης αλκοόλ κατά τη διάρκεια της θεραπείας. Σε χρόνιους αλκοολικούς, δεν πρέπει να χορηγούνται περισσότερα από 2 g παρακεταμόλης/24 ώρες.

- Αντιαρρυθμικά (αμιωδαρόνη, κινιδίνη). Έχουν αναφερθεί περιπτώσεις τοξικότητας από δεξτρομεθορφάνη όταν συνδυάζονται με ορισμένα αντιαρρυθμικά.

- Από του στόματος αντιπηκτικά. Σε πολύ σπάνιες περιπτώσεις, συνήθως με υψηλές δόσεις, οι αντιπηκτικές επιδράσεις θα μπορούσαν να ενισχυθούν από την αναστολή της ηπατικής σύνθεσης παραγόντων πήξης από την παρακεταμόλη. Συνιστάται η χορήγηση της χαμηλότερης δόσης, για τη συντομότερη δυνατή διάρκεια θεραπείας, και η παρακολούθηση του INR.

- Αντιχολινεργικά (αντιπαρκινσονικά φάρμακα, τρικυκλικά αντικαταθλιπτικά, ΜΑΟΙ, νευροληπτικά). Η χλωροφαιναμίνη μπορεί να ενισχύσει τις αντιχολινεργικές επιδράσεις, επομένως αυτός ο συνδυασμός πρέπει να αποφεύγεται.

- Από του στόματος αντισυλληπτικά. Θα μπορούσαν να αυξήσουν την κάθαρση της παρακεταμόλης από το πλάσμα, μειώνοντας τις επιδράσεις της.

- Αντικαταθλιπτικά (ΜΑΟΙ, SSRIs). Η ταυτόχρονη χορήγηση προϊόντων δεξτρομεθορφάνης με ΜΑΟΙ ή SSRIs μπορεί να οδηγήσει σε σοβαρές, ακόμη και θανατηφόρες, ανεπιθύμητες ενέργειες. Συνιστάται να αποφεύγεται αυτός ο συνδυασμός και να μην χορηγείται δεξτρομεθορφάνη πριν περάσουν τουλάχιστον 14 ημέρες από το τέλος της θεραπείας με το αντικαταθλιπτικό.

- Ενεργός άνθρακας. Μπορεί να προσροφήσει παρακεταμόλη, μειώνοντας την απορρόφησή της και τις φαρμακολογικές της επιδράσεις.

- Χλωραμφενικόλη. Θα μπορούσε να ενισχύσει την τοξικότητα της παρακεταμόλης, πιθανώς αναστέλλοντας τον μεταβολισμό της.

- Κοξίμπες. Οι κοξίμπες μπορεί να αυξήσουν τις συγκεντρώσεις δεξτρομεθορφάνης στο πλάσμα.

- Αποχρεμπτικά και βλεννολυτικά. Η καταστολή του βήχα από δεξτρομεθορφάνη θα μπορούσε να οδηγήσει σε πνευμονική απόφραξη σε περιπτώσεις αυξημένου όγκου ή ρευστότητας των βρογχικών εκκρίσεων.

- Επαγωγείς ενζύμων. Φάρμακα όπως τα βαρβιτουρικά, η καρβαμαζεπίνη, η υδαντοΐνη, η ισονιαζίδη, η ριφαμπικίνη ή η σουλφινπυραζόνη, θα μπορούσαν να προκαλέσουν τον μεταβολισμό της παρακεταμόλης, μειώνοντας τις επιδράσεις της και αυξάνοντας τον κίνδυνο ηπατοτοξικότητας.

- Λαμοτριγίνη. Η παρακεταμόλη μπορεί να μειώσει τις συγκεντρώσεις λαμοτριγίνης στον ορό, με αποτέλεσμα τη μείωση της θεραπευτικής της δράσης.

- Προπρανολόλη. Η προπρανολόλη μπορεί να αναστείλει τον μεταβολισμό της παρακεταμόλης, οδηγώντας σε τοξικές επιδράσεις.

- Ηρεμιστικά (οπιοειδή αναλγητικά, βαρβιτουρικά, βενζοδιαζεπίνες, αντιψυχωσικά). Η συνδυασμένη χορήγηση χλωροφαιναμίνης με ένα ηρεμιστικό φάρμακο θα μπορούσε να ενισχύσει την υπνωτική δράση.

- Ζιδοβουδίνη. Η παρακεταμόλη θα μπορούσε να αυξήσει την αποβολή της ζιδοβουδίνης, μειώνοντας τις επιδράσεις της.

ΓΑΛΟΥΧΙΑ

Μερικά από τα δραστικά συστατικά αυτού του φαρμάκου απεκκρίνονται στο μητρικό γάλα, επομένως συνιστάται η διακοπή του θηλασμού ή η αποφυγή της χρήσης αυτού του φαρμάκου σε έγκυες γυναίκες.

ΠΑΙΔΙΑ

Η ασφάλεια και η αποτελεσματικότητα αυτού του φαρμάκου δεν έχουν αξιολογηθεί σε παιδιά κάτω των 6 ετών, επομένως η χρήση του δεν συνιστάται.

ΟΔΗΓΙΕΣ ΓΙΑ ΤΗ ΣΩΣΤΗ ΧΟΡΗΓΗΣΗ

Διαλύστε σε μισό ποτήρι νερό και στη συνέχεια καταπιείτε.

Χορήγηση με τροφή: Η λήψη αυτού του φαρμάκου με άλλες τροφές ή ποτά δεν επηρεάζει την αποτελεσματικότητά του. Μην το λαμβάνετε με χυμό γκρέιπφρουτ ή πορτοκάλι ή αλκοολούχα ποτά.

ΔΟΣΟΛΟΓΙΑ

- Παιδιά:

* Παιδιά ηλικίας μεταξύ 6 και 11 ετών: 1 φακελάκι/6-8 ώρες.

* Παιδιά κάτω των 6 ετών: Η ασφάλεια και η αποτελεσματικότητα αυτού του φαρμάκου δεν έχουν αξιολογηθεί.

Δεν πρέπει να υπερβαίνονται οι τέσσερις ημερήσιες δόσεις.

ΠΡΟΦΥΛΑΞΕΙΣ

- [ΝΕΦΡΙΚΗ ΑΝΕΠΑΡΚΕΙΑ]. Μπορεί να εμφανιστεί συσσώρευση των δραστικών συστατικών. Οι νεφρικές ανεπιθύμητες αντιδράσεις στην παρακεταμόλη είναι πιο συχνές σε αυτούς τους ασθενείς.

- Ασθενείς που πάσχουν από [ΓΛΑΥΚΩΜΑ], [ΥΠΕΡΠΛΑΣΙΑ ΠΡΟΣΤΑΤΗ] ή [ΑΠΟΚΡΟΥΣΗ ΟΥΡΟΚΥΣΤΗΣ], [ΥΠΕΡΤΑΣΗ], [ΚΑΡΔΙΑΚΗ ΑΡΡΥΘΜΙΑ], [ΜΥΑΣΘΕΝΙΑ ΒΑΡΙΑ], ΣΤΕΝΩΤΙΚΟ [ΠΕΠΤΙΚΟ ΕΛΚΟΣ] ή [ΕΝΤΕΡΙΚΗ ΑΠΟΦΡΑΞΗ]. Η χλωροφαιναμίνη θα μπορούσε να επιδεινώσει αυτές τις καταστάσεις λόγω των αντιχολινεργικών της δράσεων.

- Επίμονος ή χρόνιος βήχας, όπως αυτός που σχετίζεται με άσθμα, εμφύσημα ή χρόνια αποφρακτική πνευμονοπάθεια (ΧΑΠ). Η χλωροφαιναμίνη και η δεξτρομεθορφάνη μπορεί να επιδεινώσουν αυτές τις καταστάσεις λόγω του αυξημένου ιξώδους των εκκρίσεων και της αναστολής του βήχα. Έχουν αναφερθεί βρογχοσπαστικές αντιδράσεις όταν χορηγείται παρακεταμόλη σε ασθματικούς ασθενείς με αλλεργία στο σαλικυλικό. Συνεπώς, συνιστάται ιδιαίτερη προσοχή σε αυτούς τους ασθενείς.

- [ΕΠΙΛΗΨΙΑ]. Ορισμένα αντιισταμινικά Η1 έχουν συσχετιστεί με την έναρξη επιληπτικών κρίσεων.

- [ΔΥΣΚΡΑΣΙΕΣ ΑΙΜΑΤΟΣ]. Η παρακεταμόλη μπορεί περιστασιακά να προκαλέσει [ΑΝΑΙΜΙΑ], [ΛΕΥΚΟΠΕΝΙΑ] ή [ΘΡΟΜΒΟΚΥΤΤΑΡΟΠΕΝΙΑ]. Συνιστάται εξαιρετική προσοχή, αποφεύγοντας την παρατεταμένη θεραπεία και σε αυτές τις περιπτώσεις θα πρέπει να διενεργούνται περιοδικές αιματολογικές εξετάσεις.

- Ηπατοτοξικότητα. Ο μεταβολισμός της παρακεταμόλης μπορεί να παράγει ηπατοτοξικές ουσίες. Η χρήση της πρέπει να αποφεύγεται σε ασθενείς με προϋπάρχουσα ηπατική βλάβη (βλ. Αντενδείξεις) και πρέπει να δίνεται εξαιρετική προσοχή σε άτομα με χρόνιο αλκοολισμό ή άλλους παράγοντες που θα μπορούσαν να προκαλέσουν ηπατοτοξικότητα. Η παρατεταμένη θεραπεία πρέπει να αποφεύγεται και οι δόσεις δεν πρέπει να υπερβαίνουν τα 2 g/24 ώρες σε αυτούς τους ασθενείς. Ομοίως, συνιστάται η παρακολούθηση των επιπέδων τρανσαμινασών και η θεραπεία πρέπει να διακόπτεται εάν παρατηρηθεί σημαντική αύξηση.

- Εξάρτηση. Αν και πολύ σπάνιες, έχουν αναφερθεί περιπτώσεις εξάρτησης από προϊόντα που περιέχουν δεξτρομεθορφάνη. Συνιστάται εξαιρετική προσοχή και οι ασθενείς, ιδίως τα παιδιά, θα πρέπει να παρακολουθούνται στενά για ενδείξεις κατάχρησης.

- Η ταυτόχρονη χρήση περισσότερων του ενός φαρμάκων που περιέχουν παρακεταμόλη μπορεί να οδηγήσει σε δηλητηρίαση, επομένως αυτό το φάρμακο δεν πρέπει να χρησιμοποιείται με κανένα άλλο προϊόν που περιέχει παρακεταμόλη.

ΠΡΟΦΥΛΑΞΕΙΣ ΣΧΕΤΙΚΑ ΜΕ ΤΑ ΕΚΔΟΧΑ

Αυτό το φάρμακο περιέχει ως έκδοχο το sunset yellow FCF. Μπορεί να προκαλέσει αλλεργικού τύπου αντιδράσεις, συμπεριλαμβανομένου του άσθματος, ειδικά σε ασθενείς με αλλεργία στο σαλικυλικό.

ΑΝΕΠΙΘΥΜΗΤΕΣ ΑΝΤΙΔΡΑΣΕΙΣ

- Πεπτικό. Μπορεί να εμφανιστούν αντιχολινεργικές επιδράσεις όπως ναυτία, έμετος, ξηροστομία, διάρροια και δυσκοιλιότητα. Η ανορεξία είναι λιγότερο συχνή.

- Ηπατικό. Περιστασιακά, μπορεί να εμφανιστεί [ΗΠΑΤΟΠΑΘΕΙΑ] με ή χωρίς [ΙΚΤΕΡΟ].

- Καρδιαγγειακά. [ΥΠΟΤΑΣΗ] σε ηλικιωμένους και [ΤΑΧΥΚΑΡΔΙΑ].

- Νευρολογικές/ψυχολογικές. Η πιο συχνή ανεπιθύμητη ενέργεια είναι η υπνηλία. Μπορεί επίσης να εμφανιστούν παράδοξες αντιδράσεις διέγερσης, με νευρικότητα και αϋπνία, οι οποίες είναι ιδιαίτερα συχνές σε παιδιά και ηλικιωμένους.

- Ουρογεννητικό. [ΚΑΤΑΧΩΡΗΣΗ ΟΥΡΩΝ].

- Αλλεργικές/δερματολογικές. Σπάνια [ΑΝΤΙΔΡΑΣΕΙΣ ΥΠΕΡΕΥΑΙΣΘΗΣΙΑΣ], με [ΚΝΙΔΩΣΗ], [ΔΕΡΜΑΤΙΚΑ ΕΞΑΝΘΗΜΑΤΑ], [ΥΠΕΡΙΔΡΟΣΙΑ] και [ΑΝΤΙΔΡΑΣΕΙΣ ΦΩΤΟΕΥΑΙΣΘΗΣΙΑΣ].

- Οφθαλμολογικό. [ΜΥΔΡΙΑΣΗ], [ΘΟΛΗ ΟΡΑΣΗ], [ΟΦΘΑΛΜΙΚΗ ΥΠΕΡΤΑΣΗ].

- Αιματηρή. [ΑΝΑΙΜΙΑ], [ΑΙΜΟΛΥΤΙΚΗ ΑΝΑΙΜΙΑ], [ΛΕΥΚΟΠΕΝΙΑ] με [ΟΥΔΕΤΕΡΟΠΕΝΙΑ] ή [ΚΟΚΙΟΚΥΤΤΑΡΟΠΕΝΙΑ] και [ΘΡΟΜΒΟΚΥΤΤΑΡΟΠΕΝΙΑ].

- Μεταβολικό. Σπάνια [ΥΠΟΓΛΥΚΕΙΜΙΑ].

ΑΝΕΠΙΘΥΜΗΤΕΣ ΑΝΤΙΔΡΑΣΕΙΣ ΣΧΕΤΙΚΑ ΜΕ ΤΑ ΕΚΔΟΧΑ

Αυτό το φάρμακο περιέχει διοξείδιο του θείου. Σπάνια μπορεί να προκαλέσει σοβαρές αντιδράσεις υπερευαισθησίας και βρογχόσπασμο.

ΥΠΕΡΒΟΛΙΚΗ ΔΟΣΗ

Συμπτώματα: Η υπερδοσολογία με προϊόντα που περιέχουν παρακεταμόλη είναι μια πολύ σοβαρή και δυνητικά θανατηφόρα δηλητηρίαση. Τα συμπτώματα μπορεί να μην εμφανιστούν αμέσως και μπορεί να χρειαστούν έως και τρεις ημέρες για να εμφανιστούν. Αυτά τα συμπτώματα μπορεί να περιλαμβάνουν σύγχυση, διέγερση με ανησυχία, νευρικότητα και ευερεθιστότητα, ζάλη, ναυτία και έμετο, απώλεια όρεξης και ηπατική βλάβη. Η ηπατοτοξικότητα συνήθως εκδηλώνεται μετά από 48-72 ώρες με ναυτία, έμετο, ανορεξία, αδιαθεσία, εφίδρωση, ίκτερο, κοιλιακό άλγος, διάρροια και ηπατική ανεπάρκεια.

Στα παιδιά, εμφανίζονται επίσης υπνηλία και ανωμαλίες στο βάδισμα.

Στις πιο σοβαρές περιπτώσεις, ο ασθενής μπορεί να πεθάνει από ηπατική νέκρωση ή οξεία νεφρική ανεπάρκεια.

Η ελάχιστη τοξική δόση παρακεταμόλης είναι 6 g σε ενήλικες και 100 mg/kg σε παιδιά. Δόσεις που υπερβαίνουν τα 20-25 g παρακεταμόλης είναι δυνητικά θανατηφόρες.

Εκτός από τα συμπτώματα υπερδοσολογίας παρακεταμόλης, μπορεί να εμφανιστούν συμπτώματα υπερδοσολογίας χλωροφαιναμίνης (βαθιά καταστολή, αντιχολινεργικά συμπτώματα). Η υπερδοσολογία δεξτρομεθορφάνης συνήθως δεν προκαλεί σοβαρά συμπτώματα, αν και αναμένεται αυξημένη καταστολή.

Θεραπεία: Σε περίπτωση υπερδοσολογίας, ζητήστε αμέσως ιατρική βοήθεια, καθώς η δηλητηρίαση από παρακεταμόλη μπορεί να είναι θανατηφόρα, ακόμη και αν δεν εμφανιστούν συμπτώματα. Η έγκαιρη αναγνώριση της υπερδοσολογίας παρακεταμόλης είναι ιδιαίτερα σημαντική στα παιδιά λόγω της σοβαρότητας της πάθησης και της διαθεσιμότητας θεραπείας.

Σε κάθε περίπτωση, αρχικά θα πραγματοποιηθεί πλύση στομάχου και αναρρόφηση του περιεχομένου του στομάχου, κατά προτίμηση εντός τεσσάρων ωρών από την κατάποση. Η χορήγηση ενεργού άνθρακα μπορεί να μειώσει την απορροφούμενη ποσότητα.

Υπάρχει ένα ειδικό αντίδοτο για την δηλητηρίαση από παρακεταμόλη: η Ν-ακετυλοκυστεΐνη. Συνιστάται η χορήγηση δόσης 300 mg/kg Ν-ακετυλοκυστεΐνης, που ισοδυναμεί με 1,5 ml/kg υδατικού διαλύματος 20% με pH 6,5, ενδοφλεβίως σε διάστημα 20 ωρών και 15 λεπτών, σύμφωνα με το ακόλουθο σχήμα:

- Ενήλικες. Μια αρχική δόση εφόδου 150 mg/kg (0,75 ml/kg διαλύματος 20%) θα χορηγηθεί με αργή ενδοφλέβια ένεση σε διάστημα 15 λεπτών, είτε απευθείας είτε αραιωμένη σε 200 ml δεξτρόζης 5%.

Στη συνέχεια, θα χορηγηθεί με αργή ενδοφλέβια έγχυση σε διάστημα 4 ωρών μια δόση συντήρησης 50 mg/kg (0,25 ml/kg διαλύματος 20%) σε 500 ml δεξτρόζης 5%.

Τέλος, θα χορηγηθούν 100 mg/kg (0,50 ml/kg διαλύματος 20%) σε 1000 ml δεξτρόζης 5% με αργή ενδοφλέβια έγχυση σε διάστημα 20 ωρών.

- Παιδιά. Θα χορηγούνται οι ίδιες ποσότητες ανά μονάδα βάρους όπως και στους ενήλικες, αλλά οι όγκοι δεξτρόζης θα πρέπει να προσαρμόζονται με βάση την ηλικία και το βάρος του παιδιού, προκειμένου να αποφευχθεί η αγγειακή συμφόρηση.

Το αντίδοτο είναι πιο αποτελεσματικό εάν χορηγηθεί εντός 8 ωρών από την κατάποση. Η αποτελεσματικότητά του μειώνεται σταδιακά στη συνέχεια και είναι αναποτελεσματικό μετά από 15 ώρες.

Η χορήγηση 20% Ν-ακετυλοκυστεΐνης μπορεί να διακοπεί όταν τα επίπεδα παρακεταμόλης στο αίμα είναι κάτω από 200 µg/ml.

Εκτός από τη χορήγηση του αντιδότου, θα ξεκινήσει συμπτωματική θεραπεία, διατηρώντας τον ασθενή υπό κλινική παρακολούθηση.

Σε περίπτωση ηπατοτοξικότητας, συνιστάται η διεξαγωγή μελέτης ηπατικής λειτουργίας και η επανάληψη της μελέτης σε διαστήματα 24 ωρών.