- Αντιπεπτικό έλκος, αναστολέας αντλίας H+/K+. Η ομεπραζόλη είναι μια βενζιμιδαζόλη που δρα ως ένας ειδικός, μη ανταγωνιστικός και μη αναστρέψιμος αναστολέας της αντλίας πρωτονίων (PPI) ή H+/K+ ATPάσης, που βρίσκεται στην επιφάνεια του γαστρικού βρεγματικού κυττάρου. Ο αποκλεισμός αυτής της αντλίας πρωτονίων εμποδίζει την παραγωγή γαστρικού οξέος, τόσο βασικά όσο και σε απόκριση σε ένα ερέθισμα, ανεξάρτητα από το ερέθισμα (ακετυλοχολίνη, γαστρίνη ή ισταμίνη).

Η ομεπραζόλη είναι ένα ρακεμικό μείγμα δύο στερεοϊσομερών, της S-ομεπραζόλης (εσομεπραζόλη, φαρμακολογικά δραστική) και της R-ομεπραζόλης (χωρίς δράση στην παραγωγή οξέος).

Η ομεπραζόλη είναι ένα προφάρμακο με ασθενή βασική φύση, το οποίο, μετά την απορρόφηση, κατανέμεται σε όλο το σώμα, ιδιαίτερα στον αυλό των εκκριτικών σωληναρίων του βρεγματικού κυττάρου. Εδώ, παρουσία όξινου περιβάλλοντος, υφίσταται μια μη ενζυμική χημική αντίδραση, η οποία αποδίδει την ενεργή μορφή, ένα πλήρως υδρόφιλο παράγωγο σουλφοναμιδίου, το οποίο τείνει να συσσωρεύεται στα σωληνάρια και να συνδέεται με την αντλία πρωτονίων μέσω δισουλφιδικών γεφυρών με υπολείμματα κυστεΐνης της α-αυλικής αλυσίδας.

Λόγω του σχηματισμού ομοιοπολικών δεσμών, ο μόνος τρόπος για να ανακτήσει το βρεγματικό κύτταρο την εκκριτική του δράση είναι μέσω της σύνθεσης νέων αντλιών, κάτι που απαιτεί πολύ χρόνο και εξηγεί τη μακρά διάρκεια των δράσεων των αναστολέων αντλίας πρωτονίων, η οποία μπορεί να διαρκέσει έως και 4 ημέρες μετά τη χορήγηση μίας εφάπαξ δόσης, παρά τον χαμηλό χρόνο t1/2 τους.

Η χορήγηση δόσης 20 mg ομεπραζόλης είχε ως αποτέλεσμα μείωση κατά 70% στην επαγόμενη από την πενταγαστρίνη έκκριση οξέος 24 ώρες μετά τη χορήγηση.

Οι επιδράσεις στην παραγωγή οξέος αρχίζουν να εμφανίζονται μετά από 2 ώρες, αν και μπορεί να χρειαστούν έως και 5 ημέρες για να επιτευχθεί η μέγιστη αντιελκωτική δράση. Οι επιδράσεις του μπορεί να παραταθούν και ορισμένες μελέτες έχουν δείξει αναστολή της έκκρισης οξέος κατά 26% (20 mg) και 48% (mg) 24 ώρες μετά τη χορήγηση.

- Συνιστάται η επιβεβαίωση της επούλωσης των ελκών με ενδοσκόπηση πριν από τη διακοπή της θεραπείας.

Οι αναστολείς αντλίας πρωτονίων (PPIs) μπορεί να συγκαλύψουν τα συμπτώματα των όγκων του οισοφάγου ή του στομάχου. Συνιστάται στενή παρακολούθηση για ασθενείς που λαμβάνουν PPI για παρατεταμένες περιόδους (περισσότερο από ένα έτος). Εάν ο ασθενής εμφανίσει συμπτώματα όπως σημαντική και ανεξήγητη απώλεια βάρους, συχνό έμετο, δυσφαγία, αιματέμεση ή μέλαινα, συνιστάται διαφορική διάγνωση.

- Σε περίπτωση σοβαρής και παρατεταμένης διάρροιας, θα διερευνηθεί η πιθανή λοίμωξη από Clostridium difficile.

- Η παρατεταμένη θεραπεία με αναστολείς αντλίας πρωτονίων σπάνια έχει οδηγήσει σε σοβαρές περιπτώσεις υπομαγνησιαιμίας, η οποία μπορεί να σχετίζεται με υπασβεστιαιμία. Εάν ο ασθενής εμφανίσει συμπτώματα όπως αδυναμία, ζάλη, τετανία, επιληπτικές κρίσεις ή καρδιακή αρρυθμία, θα πρέπει να προσδιορίζονται τα επίπεδα μαγνησίου και, σε περιπτώσεις υπομαγνησιαιμίας, η θεραπεία θα πρέπει να διακόπτεται και να χορηγείται συμπλήρωμα μαγνησίου.

Τα φάρμακα κατά του έλκους μπορεί να επηρεάσουν τη διάγνωση νευροενδοκρινών όγκων αυξάνοντας τα επίπεδα του ειδικού δείκτη χρωμογρανίνης Α (CgA), οδηγώντας σε ψευδώς αρνητικά αποτελέσματα. Διακόψτε το φάρμακο κατά του έλκους τουλάχιστον 5 ημέρες πριν από την εξέταση και, εάν τα επίπεδα δεν έχουν ομαλοποιηθεί, επαναλάβετε την εξέταση 14 ημέρες μετά τη διακοπή.

- Παρακολούθηση:

* Βασικά και περιοδικά επίπεδα μαγνησίου σε ασθενείς που έλαβαν θεραπεία για μεγάλα χρονικά διαστήματα με ομεπραζόλη, διγοξίνη ή φάρμακα που θα μπορούσαν να οδηγήσουν σε υπομαγνησιαιμία, όπως διουρητικά.

Μην διακόψετε τη θεραπεία μέχρι να σας το συστήσει ο γιατρός σας, ακόμα κι αν τα συμπτώματά σας έχουν εξαφανιστεί. Η πρόωρη διακοπή της θεραπείας μπορεί να προκαλέσει επανεμφάνιση των συμπτωμάτων σας.

- Ενημερώστε τον γιατρό σας για τυχόν φάρμακα που παίρνετε.

- Ενημερώστε τον γιατρό ή/και τον φαρμακοποιό σας εάν εμφανίσετε οποιοδήποτε από αυτά τα συμπτώματα:

* Σοβαρή ή/και επίμονη διάρροια.

* Σημαντική και ανεξήγητη απώλεια βάρους, συχνός έμετος, δυσκολία στην κατάποση ή παρουσία αίματος στον έμετο ή στα κόπρανα.

* Ανεξήγητη κόπωση, ζάλη, μυϊκή δυσκαμψία, επιληπτικές κρίσεις ή καρδιακές αρρυθμίες.

* Εμφάνιση δερματικών αλλοιώσεων, ειδικά σε περιοχές που εκτίθενται στον ήλιο, που συνοδεύονται από πόνο στις αρθρώσεις.

- Υπερευαισθησία στην ομεπραζόλη, σε οποιονδήποτε άλλο αναστολέα αντλίας πρωτονίων ή σε οποιοδήποτε άλλο συστατικό του φαρμάκου.

- Ταυτόχρονη θεραπεία με νελφιναβίρη (βλ. Αλληλεπιδράσεις – Αναστολείς πρωτεάσης).

Η ομεπραζόλη είναι ένα προφάρμακο και, μετά την απορρόφησή της και την κατανομή της στο βρεγματικό κύτταρο, μετατρέπεται μέσω χημικής αντίδρασης που καταλύεται σε όξινο μέσο στο ενεργό σουλφοναμιδικό παράγωγο.

- Βραχυχρόνια θεραπεία των συμπτωμάτων της [ΓΑΣΤΡΟΟΙΣΟΦΑΓΙΚΗΣ ΠΑΛΙΝΔΡΟΜΗΣΗΣ], όπως η [ΓΑΣΤΡΙΚΗ ΥΠΕΡΟΞΥΤΗΤΑ] ή η παλινδρόμηση οξέος σε ενήλικες.

- Από του στόματος αντιπηκτικά. Έχουν αναφερθεί περιπτώσεις αυξημένου INR σε ασθενείς που λαμβάνουν αντιπηκτικό και αναστολέα αντλίας πρωτονίων. Συνιστάται η χρήση με προσοχή, με παρακολούθηση του INR.

Κλοπιδογρέλη. Υψηλές δόσεις ομεπραζόλης μπορεί να μειώσουν την επίδραση της κλοπιδογρέλης αναστέλλοντας τον μετασχηματισμό της στον ενεργό μεταβολίτη της, μια διαδικασία που προκαλείται από το CYP2C19 (αν και μπορεί να υπάρχουν και άλλοι μηχανισμοί, καθώς η κλοπιδογρέλη έχει αρκετές μεταβολικές οδούς). Ο συνδυασμός ομεπραζόλης και κλοπιδογρέλης θα πρέπει να αποφεύγεται. Η παντοπραζόλη, και σε μικρότερο βαθμό η λανσοπραζόλη και η ραμπεπραζόλη, μπορεί να είναι ασφαλέστερες εναλλακτικές λύσεις.

- Δισουλφιράμη. Έχει περιγραφεί περίπτωση κατατονικής αντίδρασης όταν χορηγήθηκε σε συνδυασμό με ομεπραζόλη.

- Φάρμακα με απορρόφηση εξαρτώμενη από το pH. Η αύξηση του pH που προκαλείται από τα αντιελκωτικά φάρμακα θα μπορούσε να τροποποιήσει την απορρόφηση ορισμένων φαρμάκων ευνοώντας ή μειώνοντας τη διάλυσή τους στο υδατικό περιβάλλον του γαστρικού περιεχομένου. Έτσι, έχει παρατηρηθεί αύξηση στην απορρόφηση της διγοξίνης, καθώς και μείωση στην απορρόφηση των αζολικών αντιμυκητιασικών (ιτρακοναζόλη, κετοκοναζόλη, ποζακοναζόλη), μυκοφαινολάτης μοφετίλης, ριλπιβιρίνης, βιταμίνης Β12 και αναστολέων τυροσινικής κινάσης (δασατινίμπη, ερλοτινίμπη, γεφιτινίμπη, λαπατινίμπη, νιλοτινίμπη, παζοπανίμπη).

Η τοξικότητα της διγοξίνης είναι σπάνια, αλλά δεδομένων των σοβαρών επιπτώσεών της, συνιστάται προσοχή σε ηλικιωμένους ασθενείς που λαμβάνουν υψηλές δόσεις. Συνιστάται η παρακολούθηση των επιπέδων διγοξίνης στο πλάσμα.

- Επαγωγείς/αναστολείς ενζύμων. Η ομεπραζόλη μεταβολίζεται από το CYP2C19 και, σε μικρότερο βαθμό, από το CYP3A4. Επομένως, τα επίπεδά της στο πλάσμα θα μπορούσαν να μεταβληθούν από ισχυρούς αναστολείς (φλουκοναζόλη, φλουβοξαμίνη, τικλοπιδίνη) ή επαγωγείς (ριφαμπικίνη) και των δύο ισοενζύμων. Υπάρχουν επίσης ορισμένοι κίνδυνοι που σχετίζονται με φάρμακα που επηρεάζουν μόνο ένα ισοένζυμο, ειδικά το CYP2C19, το οποίο είναι το πιο διαδεδομένο. Η προσαρμογή της δοσολογίας δεν θεωρείται απαραίτητη, καθώς το αποτέλεσμα θα ήταν παρόμοιο με αυτό που παρατηρείται σε άτομα με μειωμένο μεταβολισμό, αλλά θα μπορούσε να είναι πιο σημαντικό σε περιπτώσεις σοβαρής ηπατικής δυσλειτουργίας και μακροχρόνιας θεραπείας.

- Αναστολείς πρωτεάσης (PIs). Οι PPIs μπορούν να μεταβάλουν τα επίπεδα ορισμένων PIs στο πλάσμα, είτε αυξάνοντας το pH είτε αναστέλλοντας το CYP2C19.

Έχουν αναφερθεί σημαντικές μειώσεις στα επίπεδα νελφιναβίρης και αταζαναβίρης στο πλάσμα. Η συγχορήγηση με νελφιναβίρη αντενδείκνυται και ο συνδυασμός με αταζαναβίρη δεν συνιστάται. Εάν αυτός ο συνδυασμός δεν μπορεί να αποφευχθεί, συνιστάται η αύξηση της δόσης της αταζαναβίρης από 300 σε 400 mg, αν και αυτή η αύξηση της δόσης δεν εξουδετέρωσε πλήρως την επίδραση στα επίπεδα της αταζαναβίρης στο πλάσμα. Συνεπώς, η ανταπόκριση του ασθενούς θα πρέπει να αξιολογείται.

Έχει περιγραφεί αύξηση των επιπέδων σακουιναβίρης έως και δύο φορές.

Τέλος, δεν παρατηρήθηκαν σημαντικές φαρμακοκινητικές μεταβολές όταν συνδυάστηκε με αμπρεναβίρη, δαρουναβίρη, φοσαμπρεναβίρη, λοπιναβίρη ή τιπραναβίρη.

- Μεθοτρεξάτη. Οι αναστολείς αντλίας πρωτονίων (PPI) μπορεί να αυξήσουν τα επίπεδα μεθοτρεξάτης στον ορό.

- Υποστρώματα του CYP2C19. Η ομεπραζόλη είναι ένας μέτριος αναστολέας του CYP2C19, επομένως θα μπορούσε να αυξήσει τα επίπεδα στο πλάσμα φαρμάκων που μεταβολίζονται από αυτό το σύστημα, όπως ορισμένα τρικυκλικά αντικαταθλιπτικά (κλομιπραμίνη, ιμιπραμίνη), σιλοσταζόλη, σιταλοπράμη, διαζεπάμη, φαινυτοΐνη, βορικοναζόλη ή βαρφαρίνη. Μπορεί να είναι απαραίτητο να μειωθούν οι δόσεις αυτών των φαρμάκων, ειδικά σε περιπτώσεις θεραπείας με αναστολείς αντλίας πρωτονίων (PPI) κατ' απαίτηση.

Στην περίπτωση της φαινυτοΐνης και της βαρφαρίνης, θα ήταν επίσης σκόπιμο να παρακολουθούνται τα επίπεδά τους στο πλάσμα κατά την έναρξη και το τέλος της θεραπείας με ομεπραζόλη.

- Τακρόλιμους. Έχουν αναφερθεί αυξημένα επίπεδα τακρόλιμους στον ορό όταν χορηγείται με ομεπραζόλη.

Δεν έχουν παρατηρηθεί φαρμακευτικές αλληλεπιδράσεις κατά τον συνδυασμό με αντιόξινα, βήτα-αναστολείς (μετοπρολόλη, προπρανολόλη), δομπεριδόνη, φθοροκινολόνες ή θεοφυλλίνη.

- Γαστροανθεκτικές κάψουλες: Καταπιείτε ολόκληρες με μισό ποτήρι υγρό. Μην τις μασάτε, τις θρυμματίζετε ή τις σπάτε.

Εάν ο ασθενής δυσκολεύεται να καταπιεί τις κάψουλες, μπορούν να ανοιχτούν και να ρουφηθούν ή το περιεχόμενό τους μπορεί να διαλυθεί σε μισό ποτήρι μη ανθρακούχο νερό, χυμό φρούτων ή μαλακές τροφές όπως γιαούρτι ή μηλόσουπα. Το εναιώρημα με τους κόκκους πρέπει να πιει αμέσως ή εντός 30 λεπτών. Στη συνέχεια, γεμίστε το ποτήρι μέχρι τη μέση με νερό και πιείτε το περιεχόμενο εντελώς. Οι κόκκοι δεν πρέπει να μασώνται ή να θρυμματίζονται.

Χορήγηση με τροφή : κατά προτίμηση χορηγείται με άδειο στομάχι, το πρώτο πράγμα το πρωί.

Μία δόση 10-20 mg/24ωρο είναι συνήθως επαρκής.

Δεν απαιτείται προσαρμογή της δοσολογίας.

- [ΗΠΑΤΙΚΗ ΔΥΣΤΕΡΗΣΗ]. Η ηπατική δυσλειτουργία μπορεί να αυξήσει την έκθεση λόγω μειωμένου ηπατικού μεταβολισμού πρώτης διόδου και να μειώσει την αποβολή λόγω μειωμένου μεταβολισμού. Ωστόσο, έχει αποδειχθεί ότι η ομεπραζόλη δεν συσσωρεύεται σε αυτούς τους ασθενείς όταν χορηγείται μία φορά την ημέρα. Συνιστάται προσοχή. Οι ασθενείς με ηπατική δυσλειτουργία μπορεί να χρειαστούν χαμηλότερη δόση συντήρησης.

- [ΠΕΠΤΙΚΕΣ ΛΟΙΜΩΞΕΙΣ]. Η αύξηση του γαστρικού pH που προκαλείται από αντιελκωτικά φάρμακα μπορεί να ευνοήσει τον αποικισμό του πεπτικού συστήματος από ορισμένους παθογόνους μικροοργανισμούς, όπως η Salmonella, το Campylobacter, ακόμη και το Clostridium difficile σε νοσηλευόμενους ασθενείς. Συνιστάται διαφορική διάγνωση της [ΨΕΥΔΟΜΕΜΒΡΑΝΩΔΟΥΣ ΚΟΛΙΤΙΔΑΣ] σε ασθενείς που λαμβάνουν θεραπεία με αντιελκωτικό φάρμακο και εμφανίζουν σοβαρή διάρροια.

- [ΕΛΛΕΙΨΗ ΚΥΑΝΟΚΟΒΑΛΑΜΙΝΗΣ]. Το αυξημένο pH που παράγεται από φάρμακα κατά του έλκους θα μπορούσε να μειώσει την απορρόφηση της κυανοκοβαλαμίνης, επομένως συνιστάται να λαμβάνεται αυτό υπόψη σε άτομα με χαμηλά αποθέματα αυτής της βιταμίνης, όπως ασθενείς με [ΥΠΟΘΡΕΦΗ] ή αυστηρή χορτοφαγική δίαιτα χωρίς συμπλήρωση αυτής της βιταμίνης, ή καταστάσεις στις οποίες η απορρόφησή της θα μπορούσε να μειωθεί, όπως [ΧΡΟΝΙΟΣ ΑΛΚΟΟΛΙΣΜΟΣ], [ΕΝΤΕΡΙΚΗ ΔΥΣΑΠΟΡΡΟΦΗΣΗ] ή καταστάσεις που θα μπορούσαν να οδηγήσουν σε δυσαπορρόφηση, όπως [ΦΛΕΓΜΟΝΩΔΗΣ ΝΟΣΟΣ ΤΟΥ ΕΝΤΕΡΟΥ] ή μείζονες χειρουργικές επεμβάσεις του πεπτικού συστήματος.

- [ΥΠΟΜΑΓΝΗΣΙΑΙΜΙΑ]. Η θεραπεία με αναστολείς αντλίας πρωτονίων (PPI) έχει συνδεθεί με την εμφάνιση σοβαρών περιπτώσεων υπομαγνησιαιμίας, η οποία μπορεί να σχετίζεται με [ΥΠΟΑΣΒΕΣΤΙΑΙΜΙΑ]. Η συχνότητά της δεν έχει εκτιμηθεί, αλλά θεωρείται σπάνια. Ωστόσο, η ευρεία χρήση αυτών των φαρμάκων θα πρέπει να λαμβάνεται υπόψη, επομένως η κλινική τους επίδραση θα μπορούσε να είναι σημαντική. Οι περισσότεροι ασθενείς που εμφάνισαν υπομαγνησιαιμία βρίσκονταν σε μακροχρόνια θεραπεία (τουλάχιστον 3 μήνες και κυρίως 1 έτος).

Συνιστάται η παρακολούθηση των επιπέδων μαγνησίου κατά την έναρξη της θεραπείας και περιοδικά καθ' όλη τη διάρκεια της θεραπείας σε ασθενείς που λαμβάνουν μακροχρόνια θεραπεία με αναστολείς αντλίας πρωτονίων (PPI), θεραπεία με διγοξίνη ή φάρμακα που θα μπορούσαν να οδηγήσουν σε υπομαγνησιαιμία, όπως τα διουρητικά.

Εάν εμφανιστούν συμπτώματα υπομαγνησιαιμίας, όπως κόπωση, ζάλη, τετανία, παραλήρημα, επιληπτικές κρίσεις ή καρδιακή αρρυθμία, θα προσδιοριστούν τα επίπεδα μαγνησίου. Η υπομαγνησιαιμία ανταποκρίνεται στη διακοπή του αναστολέα αντλίας πρωτονίων (PPI) και στη χορήγηση συμπληρωμάτων μαγνησίου.

- [ΟΣΤΕΟΠΟΡΩΣΗ]. Η χορήγηση υψηλών δόσεων αναστολέων αντλίας πρωτονίων (PPI) για παρατεταμένες περιόδους (> 1 έτος) έχει συσχετιστεί με αυξημένο κίνδυνο καταγμάτων ισχίου, καρπού και σπονδυλικής στήλης, ειδικά σε ηλικιωμένα άτομα και σε άτομα με παράγοντες κινδύνου. Συνεπώς, συνιστάται οι γυναίκες με οστεοπόρωση να λαμβάνουν θεραπεία και επαρκή συμπληρώματα ασβεστίου και βιταμίνης D.

- [ΠΝΕΥΜΟΝΙΑ]. Η θεραπεία με αναστολείς αντλίας πρωτονίων έχει συσχετιστεί με περιπτώσεις πνευμονίας, συμπεριλαμβανομένης της πνευμονίας της κοινότητας (CAP), της διάμεσης πνευμονίας και της νοσοκομειακής πνευμονίας. Ο κίνδυνος φαίνεται να είναι υψηλότερος σε ασθενείς που έχουν ξεκινήσει πρόσφατα τη θεραπεία (ειδικά < 2 ημέρες), παρά σε ασθενείς με μακροχρόνια θεραπεία.

- [ΥΠΟΞΕΙΟΣ ΔΕΡΜΑΤΙΚΟΣ ΕΡΥΘΗΜΑΤΩΔΗΣ ΛΥΚΟΣ] (ΥΔΛ). Οι αναστολείς αντλίας πρωτονίων (PPI) έχουν συσχετιστεί με πολύ σπάνιες περιπτώσεις υποξείου δερματικού ερυθηματώδους λύκου. Εάν εμφανιστούν δερματικές αλλοιώσεις, ειδικά σε περιοχές που εκτίθενται στον ήλιο, συνοδευόμενες από αρθραλγία, εξετάστε το ενδεχόμενο διακοπής της θεραπείας. Ασθενείς με ΥΔΛ λόγω ενός PPI μπορεί να εμφανίσουν ξανά αυτήν την πάθηση εάν λάβουν διαφορετικό PPI.

- Αναλυτικές παρεμβολές. Η αύξηση του γαστρικού pH που προκαλείται από φάρμακα κατά του έλκους μπορεί να αυξήσει τα επίπεδα γαστρίνης στο πλάσμα (τα οποία συνήθως επιστρέφουν στα αρχικά επίπεδα 4 εβδομάδες μετά τη διακοπή της θεραπείας) και χρωμογρανίνης Α (CgA).

Η CgA είναι ένας ειδικός δείκτης για τους νευροενδοκρινείς όγκους, επομένως τα φάρμακα κατά του έλκους θα μπορούσαν να οδηγήσουν σε ψευδώς θετικά αποτελέσματα όταν αυτός ο δείκτης χρησιμοποιείται σε διαγνωστικές εξετάσεις. Επομένως, οποιαδήποτε φαρμακευτική αγωγή κατά του έλκους θα πρέπει να διακόπτεται τουλάχιστον 5 ημέρες πριν από τη μέτρηση της CgA. Εάν τα επίπεδα CgA δεν έχουν ομαλοποιηθεί εντός αυτής της περιόδου, η εξέταση θα πρέπει να επαναληφθεί 14 ημέρες μετά τη διακοπή του φαρμάκου κατά του έλκους.

- Μακροχρόνια θεραπεία. Τα φάρμακα κατά του έλκους εξαλείφουν τα συμπτώματα που σχετίζονται με ασθένειες που σχετίζονται με το οξύ, τα οποία είναι κοινά σε κακοήθεις διεργασίες όπως ο καρκίνος του στομάχου ή ο καρκίνος του οισοφάγου. Επομένως, υπάρχει κίνδυνος καθυστέρησης της διάγνωσης αυτών των παθήσεων.

Συνιστάται η τακτική παρακολούθηση των ασθενών που υποβάλλονται σε παρατεταμένη θεραπεία (περισσότερο από ένα έτος) και η αναφορά τυχόν άλλων συμπτωμάτων που σχετίζονται με αυτά τα νεοπλάσματα, όπως σημαντική και ανεξήγητη απώλεια βάρους, επαναλαμβανόμενους εμέτους, δυσφαγία ή έμετο με αίμα ή κόπρανα. Συνιστάται διαφορική διάγνωση εάν υπάρχει υποψία σοβαρής γαστρεντερικής πάθησης.

- Νεφρική δυσλειτουργία: Οξεία διάμεση σωληναριαία νεφρίτιδα έχει παρατηρηθεί σε ασθενείς που λαμβάνουν ομεπραζόλη και μπορεί να εμφανιστεί οποιαδήποτε στιγμή κατά τη διάρκεια της θεραπείας με ομεπραζόλη (βλ. παράγραφο 4.8). Η οξεία διάμεση σωληναριαία νεφρίτιδα μπορεί να εξελιχθεί σε νεφρική ανεπάρκεια.

- Δερματικές αντιδράσεις όπως [ΤΟΞΙΚΗ ΕΠΙΔΕΡΜΙΚΗ ΝΕΚΡΟΛΥΣΗ] ή [ΣΥΝΔΡΟΜΟ STEVENS-JOHNSON], οι οποίες μπορεί να είναι θανατηφόρες ή απειλητικές για τη ζωή, έχουν αναφερθεί ως σπάνιες ή πολύ σπάνιες.

Αυτό το φάρμακο περιέχει σακχαρόζη. Ασθενείς με κληρονομική δυσανεξία στη φρουκτόζη, δυσαπορρόφηση γλυκόζης-γαλακτόζης ή ανεπάρκεια σακχαράσης-ισομαλτάσης δεν πρέπει να λαμβάνουν αυτό το φάρμακο.