Σιρόπι βατόμουρου 700 ml

Αρωματικό σιρόπι βατόμουρου με απολαυστική, γλυκόξινη γεύση. Συνδυάστε το με νερό σε ένα ποτήρι, έτοιμο για διασκέδαση και καλή διάθεση!

Συστατικά:

• ζάχαρη,
• νερό,
• χυμός σμέουρων 6% (από συμπύκνωμα σμέουρων),
• οξινιστής: κιτρικό οξύ,
• γεύσεις,
• συντηρητικό: σορβικό κάλιο.

Προετοιμασία : Ο χυμός σμέουρων λαμβάνεται αραιώνοντας ένα μέρος σιροπιού με 6 μέρη μεταλλικού νερού ή σκέτου νερού.

Ο ρόλος των συστατικών:

Θαμνώδης θάμνος, από την οικογένεια Rosaceae, με μικρά αγκάθια, με όρθιο στέλεχος, καμαρωτό προς την κορυφή, με σύνθετα φύλλα, με 3-7 ωοειδή-λογχοειδή νηματοειδή, οδοντωτά στις άκρες· τα λευκά άνθη είναι διατεταγμένα σε βοτρυοειδή ταξιανθίες στις άκρες των κλαδιών, και ο καρπός είναι ένα αρωματικό, νόστιμο πολυδρούπιο, που περιέχει πηκτίνες, οργανικά οξέα, ανθοκυανίνες, βιταμίνες. Για θεραπευτικούς σκοπούς, τα φύλλα συλλέγονται πριν από την ανθοφορία, τον Μάιο-Ιούνιο.

Η επιστημονική ονομασία προέρχεται από τη λατινική λέξη rubus carea που σημαίνει κόκκινο, και από τη λατινική λέξη ida, η οποία είναι το όνομα ενός βουνού στη Φρυγία, όπου το φυτό φύτρωνε σε αφθονία. Τα σμέουρα χρησιμοποιούνταν με παρόμοιο τρόπο με τα βατόμουρα από τους Έλληνες, τους Κινέζους, τους ασκούμενους της Αγιουρβεδικής ιατρικής και τους ιθαγενείς Αμερικανούς για τη θεραπεία παθήσεων όπως η διάρροια, η δυσεντερία και για την επούλωση πληγών. Τα σμέουρα προέρχονται από την περιοχή της Τουρκίας και κάποτε χρησιμοποιούνταν από τους κατοίκους της Τροίας. Αρχαιολογικές ανακαλύψεις έχουν δείξει ότι οι Ρωμαίοι διέδωσαν σπόρους σμέουρων σε όλη την αυτοκρατορία τους μέχρι την Αγγλία.

Τα σμέουρα χρησιμοποιούνται σε όλο τον κόσμο εδώ και αιώνες τόσο ως τροφή όσο και ως φάρμακο.

Είναι ένα φυτό του οποίου οι ιατρικές χρήσεις αναφέρονται από τον Βαλέριο Κόρδους (Γερμανό γιατρό και βοτανολόγο, 1515-1554), και ο Κόνραντ Γκέσνερ (Ελβετός φυσιοδίφης, γνωστός και ως βοτανολόγος και γιατρός, 1516-1565) αναφέρει ένα σιρόπι σμέουρων.

Στη ρουμανική επιστημονική ιατρική από τις αρχές του περασμένου αιώνα, τα έγχυμα φύλλων σμέουρων συνιστώνται για την γαστρεντερική καταρροή, την οξύτητα του στομάχου, τη διάρροια και την «βαριά περίοδο» (υπερμηνόρροια). Η λαϊκή ιατρική χρησιμοποιούσε τσάγια από αποξηραμένα φύλλα και μπουμπούκια κατά των δερματικών εξανθημάτων και των γυναικείων ασθενειών ή κατά των αιμορραγιών, της διάρροιας και της δυσεντερίας. Το ξίδι ή ο μούστος σμέουρων χρησιμοποιούνταν επίσης ως λεμονάδες σε πυρετώδεις ασθένειες όπως η ιλαρά, η οστρακιά και η στηθάγχη.

Τα φύλλα σμέουρων περιέχουν τανίνες, φλαβόνες και μικρές ποσότητες βιταμίνης C, οι οποίες έχουν διουρητική και στυπτική δράση, και χρησιμοποιούνται επίσης στην παρασκευή αρωματικών τσαγιών. Παραδοσιακά, στην Ευρώπη γενικά, χρησιμοποιούνται για παθήσεις του γαστρεντερικού σωλήνα, της αναπνευστικής οδού, του καρδιαγγειακού συστήματος, ερεθισμούς του στοματικού βλεννογόνου και του λαιμού, καθώς και για φλεγμονές του δέρματος, γρίπη, πυρετό, προβλήματα περιόδου, διαβήτη, έλλειψη βιταμίνης C, ως εφιδρωτικό, διουρητικό και χολερετικό, καθώς και ως καθαριστικό αίματος.

Η κατανάλωση φύλλων σμέουρων κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης (στα μεταγενέστερα στάδια), προκειμένου να μειωθεί ο χρόνος τοκετού και να διευκολυνθεί ο τοκετός, είναι δημοφιλής εδώ και γενιές, με το αποτέλεσμα να έχει μελετηθεί από τη δεκαετία του 1940 και, παρόλο που δεν υπάρχουν κλινικές μελέτες με πρωτοποριακή μεθοδολογία, ορισμένες κλινικές έρευνες έχουν κάνει ενθαρρυντικές παρατηρήσεις προς αυτή την κατεύθυνση.