DZIAŁANIE I MECHANIZM

Niewchłanialny środek zobojętniający kwas żołądkowy. Pochodna glinu i magnezu. Działa poprzez neutralizację kwasu solnego w żołądku, zwiększając pH żołądka, co również zmniejsza powstawanie i aktywność pepsyny. Adsorbuje również już utworzoną pepsynę.

OSTRZEŻENIA SPECJALNE

- Monitorowanie: Podczas długotrwałego leczenia zaleca się okresowe monitorowanie stężenia fosforanów i wapnia. Hipofosfatemia może zwiększyć stężenie wapnia w surowicy. - Ważne jest monitorowanie pod kątem możliwych objawów hipofosfatemii (anoreksja, osłabienie mięśni i ogólne złe samopoczucie).

SENIORÓW

Długotrwałe stosowanie leków zobojętniających zawierających glin u osób starszych może prowadzić do ogólnoustrojowego wchłaniania glinu, co prowadzi do jego kumulacji w organizmie. Może to zaostrzyć osteoporozę, która występuje u prawie wszystkich osób starszych z powodu niedoboru fosforu i wapnia, a także zahamowania wchłaniania fluoru w układzie pokarmowym. Należy również wziąć pod uwagę możliwość kumulacji magnezu, która może powodować hipermagnezemię i biegunkę. Przewlekłe i/lub nadmierne stosowanie nie jest zalecane u osób starszych, zwłaszcza u pacjentów z chorobą Alzheimera, ponieważ sugeruje się potencjalną rolę glinu w etiologii tej choroby.

PORADY DLA PACJENTA

- Tego leku nie należy stosować u pacjentów z niedrożnością jelit. - W przypadku stosowania jako środka zobojętniającego kwas żołądkowy zaleca się przyjmowanie tego leku po posiłkach lub w przypadku wystąpienia dyskomfortu. - Przed zażyciem leku ważne jest, aby dokładnie wstrząsnąć saszetką, naciskając ją w różnych kierunkach przed otwarciem. - Tabletki należy całkowicie rozgryźć przed połknięciem lub pozwolić im rozpuścić się w ustach. Następnie należy popić szklanką wody. - Nie należy przyjmować z mlekiem. - Jeśli ten preparat jest stosowany w celu złagodzenia objawów niestrawności, nie należy go przyjmować dłużej niż dwa tygodnie. - Zaleca się niezwłoczne zgłoszenie objawów, takich jak utrata apetytu, osłabienie lub niewyjaśnione ogólne złe samopoczucie, a także pojawienia się jakichkolwiek objawów, które mogą wskazywać na krwawienie (np. czarne stolce).

PRZECIWWSKAZANIA

- Nadwrażliwość na którykolwiek ze składników leku. - Sytuacje, w których pasaż jelitowy jest upośledzony lub zablokowany, takie jak niedrożność jelit, zaleganie stolca lub zaleganie stolca, z powodu przeczyszczającego działania magnezu; niedrożność może się nasilić. - Ból brzucha o nieznanej etiologii. Leczenia lekiem, który może zaburzać pasaż jelitowy, nie należy rozpoczynać u pacjentów cierpiących na ból brzucha, dopóki nie zostanie ustalona przyczyna, ponieważ środek przeczyszczający może maskować objawy poważniejszej choroby. - Patologie, w których zaburzenie perystaltyki jelit jest niebezpieczne, takie jak zapalenie wyrostka robaczkowego lub perforacja jelita; stosowanie leków wpływających na perystaltykę jelit u tych pacjentów może zaostrzyć ten stan. - Przewlekła biegunka. Leki zobojętniające sok żołądkowy zawierające magnez mogą powodować biegunkę. - Ciężka niewydolność nerek (klirens kreatyniny poniżej 30 ml/min). Istnieje ryzyko hipermagnezemii i hipofosfatemii podczas długotrwałego leczenia.

CIĄŻA

Kategoria B leków dla kobiet w ciąży wg FDA. Niektóre wstępne badania z wodorotlenkami glinu, magnezu i wapnia wykazały możliwość podwojenia częstości występowania różnych rodzajów wad wrodzonych u dzieci; jednak późniejsze badania nie potwierdziły tych obserwacji. Niemniej jednak, odnotowano pojedyncze przypadki hiperkalcemii oraz hiper- i hipomagnezemii w związku z przewlekłym stosowaniem leków zobojętniających kwas żołądkowy w czasie ciąży. Opisano również pojedyncze przypadki wzmożonych odruchów ścięgnistych u płodów i noworodków. Należy unikać nadmiernego i długotrwałego stosowania.

FARMAKOKINETYKA

- Wchłanianie: Wchłanianie kationów glinu i magnezu jest minimalne przy standardowej dawce leku zobojętniającego kwas żołądkowy. Wchłaniana jest jedynie część odpowiadająca utworzonym związkom rozpuszczalnym, których nadmiar nie wytrącił się w jelicie. - Wydalanie: Niewchłonięty magnez i glin są wydalane głównie z kałem w postaci nierozpuszczalnych soli. (Minimalna) wchłonięta część jest wydalana z moczem. - Niewydolność nerek: W przypadku niewydolności nerek może wystąpić zmniejszenie wydalania magnezu i glinu, co wiąże się z ryzykiem hipermagnezemii i hipofosfatemii.

WSKAZANIA

- Leczenie objawowe [NADKWASOWOŚCI ŻOŁĄDKA].

INTERAKCJE

- Antykoncepcja awaryjna na bazie octanu uliprystalu: podwyższone pH soku żołądkowego może zmniejszyć stężenie środka antykoncepcyjnego w osoczu, zmniejszając jego skuteczność. Nie zaleca się jednoczesnego stosowania. - NLPZ (kwas flufenaminowy lub mefenaminowy, indometacyna): badania z niektórymi lekami zobojętniającymi kwas żołądkowy (algeldrat, tlenek magnezu, węglan wapnia) wykazały zmniejszone wchłanianie. - Beta-blokery (propranolol, atenolol): badania z niektórymi lekami zobojętniającymi kwas żołądkowy (algeldrat, wodorotlenek magnezu) wykazały zmniejszone wchłanianie z powodu zmniejszonego rozpuszczania beta-blokerów. Dlatego zaleca się zachowanie 2- lub 3-godzinnych odstępów między ich podaniem. - Glikozydy naparstnicy (digoksyna, digitoksyna): badania z niektórymi lekami zobojętniającymi kwas żołądkowy (algeldrat, wodorotlenek magnezu) wykazały zmniejszone wchłanianie naparstnicy. Dlatego zaleca się zachowanie 2- lub 3-godzinnych odstępów między ich podaniem. - Eltrombopag: Możliwe zmniejszenie wchłaniania eltrombopagu z powodu tworzenia nierozpuszczalnych chelatów z kationami wielowartościowymi. Eltrombopag należy podawać co najmniej 4 godziny przed lub po podaniu tego leku. - Erlotynib: Możliwe zmniejszenie stężenia erlotynibu z powodu zmniejszonego wchłaniania. Leki zobojętniające kwas żołądkowy zwiększają pH soku żołądkowego, co może zmniejszyć rozpuszczalność, wchłanianie i działanie terapeutyczne erlotynibu. Zaleca się podawanie co najmniej 4 godziny przed lub 2 godziny po podaniu dobowej dawki leku przeciwnowotworowego. - Gabapentyna: obserwowano pewne zmniejszenie stężenia gabapentyny w przypadku jednoczesnego podawania lub w ciągu dwóch godzin od przyjęcia innych leków zobojętniających kwas żołądkowy, z powodu wzrostu pH. Zaleca się podawanie gabapentyny dwie godziny przed podaniem leku zobojętniającego kwas żołądkowy. - Izoniazyd: Badania wykazały zmniejszenie jego wchłaniania z powodu możliwego opóźnienia opróżniania żołądka spowodowanego przez glin; dlatego zaleca się podawanie leków w odstępie 2 lub 3 godzin. - Ketokonazol: Badania wykazały zmniejszenie wchłaniania ketokonazolu z powodu podwyższonego pH, co powoduje mniejszą solubilizację leku. - Lanzoprazol: Niektóre badania wykazały możliwe zmniejszenie wchłaniania lanzoprazolu. - Chelatory żelaza (deferazyroks, deferypron, deferoksamina): Możliwe osłabienie działania zobojętniającego kwas żołądkowy z powodu tworzenia nierozpuszczalnych kompleksów z glinem. - Chinolony (cyprofloksacyna, norfloksacyna): Badania z niektórymi lekami zobojętniającymi kwas żołądkowy (algeldrat, almagate) wykazały zmniejszenie ich wchłaniania z powodu tworzenia nierozpuszczalnych kompleksów, które nie są wchłaniane w jelicie; dlatego zaleca się oddzielne podawanie. Podawanie leku co 2 lub 3 godziny. - Sole żelaza (cytrynian, fumaran, siarczan żelaza(II): badania z niektórymi lekami zobojętniającymi kwas żołądkowy (chlorowodorek glinu, trójkrzemian magnezu) wykazały zmniejszenie wchłaniania z powodu tworzenia słabo rozpuszczalnych kompleksów, dlatego zaleca się zachowanie 2-3-godzinnego odstępu między dawkami. - Salicylany (kwas acetylosalicylowy): badania z niektórymi lekami zobojętniającymi kwas żołądkowy (almagatem, trójkrzemianem glinu) wykazały zmniejszenie stężenia salicylanów z powodu zwiększonego wydalania spowodowanego alkalizacją moczu, szczególnie przy dużych dawkach salicylanu. Wydaje się, że wskazane jest podawanie wyłącznie leków zobojętniających kwas żołądkowy na bazie glinu, ze względu na ich prawdopodobnie słabsze działanie. - Tetracykliny (chlortetracyklina, demeklocyklina, doksycyklina): badania z niektórymi lekami zobojętniającymi kwas żołądkowy (chlorowodorek glinu, fosforan glinu) wykazały możliwość tworzenia w przewodzie pokarmowym niewchłanialnych kompleksów, co zmniejsza ich wchłanianie, dlatego zaleca się podawanie leków w odstępie 2–3 godzin.

LAKTACJA

Podczas stosowania leków zobojętniających kwas żołądkowy, niewielkie ilości magnezu i glinu mogą przenikać do mleka matki, co wydaje się niewystarczające, aby wywołać działania niepożądane u noworodka. Stosowanie jest dopuszczalne, chociaż należy unikać przewlekłego i/lub nadmiernego stosowania.

DZIECI

Niekontrolowane stosowanie leków zobojętniających kwas żołądkowy u dzieci poniżej 6. roku życia nie jest zalecane, ponieważ mogą one maskować poważne objawy (zapalenie wyrostka robaczkowego itp.). Ponadto leki zobojętniające kwas żołądkowy na bazie magnezu niosą ze sobą ryzyko hipermagnezemii u małych dzieci, zwłaszcza jeśli są odwodnione lub mają niewydolność nerek.

WYTYCZNE DOTYCZĄCE PRAWIDŁOWEGO PODAWANIA

- Saszetki z żelem: Przed otwarciem należy nacisnąć saszetkę kilka razy. Żel można połknąć bezpośrednio lub popijając połową szklanki wody. - Tabletki: Można żuć, połykać lub rozpuszczać w ustach.

DAWKOWANIE

DAWKOWANIE: - Dorośli, doustnie:* Saszetki: 1 saszetka/8 godz. Podawać najlepiej 1-2 godziny po posiłku. W niektórych przypadkach może być konieczne podanie dodatkowej dawki przed snem. Pacjenci z chorobą wrzodową żołądka i dwunastnicy mogą wymagać większych dawek. Maksymalna dawka 8 g/24 godz.* Tabletki do żucia: 1-2 tabletki (450-900 mg) po posiłkach i przed snem. U pacjentów z chorobą wrzodową żołądka i dwunastnicy może być konieczne podanie do 20 tabletek (9 g)/24 godz.

ŚRODKI OSTROŻNOŚCI

[NIEWYDOLNOŚĆ NEREK]. W przypadku niewydolności nerek glin może gromadzić się w organizmie, co potencjalnie prowadzi do osteomalacji, osteodystrofii lub encefalopatii. Może również wystąpić kumulacja magnezu i hipermagnezemia. [KRWAWIENIE Z POKARMU I JELIT]. [HIPOFOSFOSTEMIA]. Ze względu na zawartość glinu w tym leku może wystąpić zmniejszone wchłanianie fosforanów, z ryzykiem hipofosfatemii, która objawia się jadłowstrętem, złym samopoczuciem i osłabieniem mięśni, występującym głównie u pacjentów stosujących dietę niskofosforanową, biegunką, zaburzeniami wchłaniania lub po przeszczepie nerki. Zaleca się dwumiesięczne monitorowanie stężenia fosforanów w surowicy, szczególnie u pacjentów poddawanych hemodializie. [HIPERMAGNEZEMIA]. Długotrwałe stosowanie almagatu może prowadzić do kumulacji magnezu.

ŚRODKI OSTROŻNOŚCI DOTYCZĄCE SUBSTANCJI POMOCNICZYCH

Ten lek zawiera sorbitol. Pacjenci z dziedziczną nietolerancją fruktozy nie powinni przyjmować tego leku.

DZIAŁANIA NIEPOŻĄDANE

Działania niepożądane magaldratu są zazwyczaj łagodne i przemijające. Najbardziej charakterystyczne działania niepożądane to: - Rzadko (<1%): zaparcia lub biegunka przy stosowaniu dużych dawek. W przypadku długotrwałego leczenia dużymi dawkami lub u pacjentów stosujących dietę niskofosforanową może on wywoływać hipofosfatemię i powodować osteomalację.

PRZEDAWKOWAĆ

- Objawy: Nieznane. Wchłanianie jelitowe jest minimalne, dlatego przedawkowanie jest bardzo rzadkie. U pacjentów z ciężką niewydolnością nerek może wystąpić nasilone działanie toksyczne glinu, objawiające się w mózgu, kościach i przytarczycach.

KOMPOZYCJA

MAGALDRAT: 800 MILIGRAMÓW
SORBITOL (E-420) (SUBSTANCJA POMOCNICZA): 0