Działanie i mechanizm

[LEK PRZECIWALERGICZNY], [ANTYGONISTKA RECEPTORÓW HISTAMINY H1]. Dimenhydrynat to ekwimolekularny kompleks difenhydraminy i pochodnej teofiliny, 7-chloroteofiliny. Difenhydramina to pochodna etanoloaminy, która kompetycyjnie, odwracalnie i nieswoiście blokuje receptory H1, zmniejszając ogólnoustrojowe działanie histaminy. Powoduje zwężenie naczyń krwionośnych i zmniejszenie ich przepuszczalności, zmniejszając zaczerwienienie i obrzęk związane z alergiami. Częściowo łagodzi objawy związane z reakcjami alergicznymi, takie jak zaczerwienienie oczu i przekrwienie błony śluzowej nosa. Działa również łagodnie rozszerzając oskrzela i zmniejszając swędzenie skóry.
Dimenhydrynat jest nieswoistym antagonistą receptora H1, co oznacza, że ​​może również antagonizować inne receptory, takie jak ośrodkowe i obwodowe receptory cholinergiczne. Przekraczając barierę krew-mózg i blokując receptory H1 oraz muskarynowe, wywołuje sedację, jednak łagodniejszą niż ta wywoływana przez etanoloaminy.

- [MUSKARYNOWY ANTAGONISTA CHOLEVERGICZNY (M)], lek przeciwwymiotny. Dimenhydrynat jest nieswoistym antagonistą, który może również blokować inne receptory, takie jak ośrodkowe lub obwodowe receptory muskarynowe. Blokada receptorów H1 i ośrodkowych receptorów cholinergicznych może wywierać działanie przeciwwymiotne, choć nie jest to w pełni zrozumiałe. Wykazano, że lek ten może hamować stymulację przedsionkową, przede wszystkim hamując bodźce pochodzące z układu otrzewnej, a w wyższych dawkach – z kanałów półkolistych. Po dalszym stosowaniu obserwowano tolerancję na działanie przeciwwymiotne.

Farmakokinetyka

Droga doustna:

- Wchłanianie: Dimenhydrynat dobrze wchłania się w jelitach, ale ulega intensywnemu metabolizmowi pierwszego przejścia przez wątrobę. Po podaniu dawki działanie pojawia się w ciągu 15–30 minut i utrzymuje się przez 3–6 godzin. Tmax wynosi 2 godziny.

- Dystrybucja: Dimenhydrynat jest szeroko dystrybuowany w organizmie, przenikając przez barierę krew-mózg i łożysko. Jest również wydalany w niewielkich ilościach z mlekiem matki.

- Metabolizm: Jest metabolizowany szybko i niemal całkowicie w wątrobie.

- Eliminacja: Metabolity są eliminowane z moczem.

Instrukcje

- [CHOROBA LOKOMOCYJNA]. Zapobieganie i leczenie [MDNOŚCI], [WYMIOTÓW] i [ZAWROTÓW GŁOWY] związanych z podróżą.

Dawkowanie

- Dorośli i młodzież powyżej 12 lat: 50-100 mg/4-6 h. Maksymalna dawka 400 mg/24 h.

- Dzieci 7-12 lat: 25-50 mg/6-8 godz. Maksymalna dawka 150 mg/24 godz.

- Dzieci 2-6 lat: 12,5-25 mg/6-8 godz. Maksymalna dawka 75 mg/24 godz.

- Dzieci poniżej 2 lat: nie oceniano bezpieczeństwa i skuteczności.
Podaj co najmniej 30 minut przed podróżą, a najlepiej 1–2 godziny wcześniej.

Wytyczne dotyczące prawidłowego administrowania

Podawać z jedzeniem, wodą lub mlekiem w celu zmniejszenia dyskomfortu żołądkowego.

- Tabletki: tabletki można połykać w całości lub rozpuścić w soku lub napojach słodzonych.

Przeciwwskazania

- Nadwrażliwość na którykolwiek ze składników leku. Mogą wystąpić reakcje krzyżowe z innymi lekami przeciwhistaminowymi, dlatego nie zaleca się stosowania leków przeciwhistaminowych H1 u pacjentów, u których wystąpiła nadwrażliwość na którykolwiek ze składników tej grupy.

- [KRYZYS ASTMATYCZNY]. Według niektórych autorów dimenhydrynat może zaostrzać astmę, dlatego nie zaleca się jego stosowania w przypadku ostrego ataku.

- [PORFIRIA]. Leki przeciwhistaminowe H1 wiążą się z występowaniem ataków porfirii, dlatego nie są uważane za bezpieczne dla tych pacjentów.

Środki ostrożności

- [NIEPRAWIDŁOWOŚĆ CZYNNOŚCI NEREK]. Nie oceniano bezpieczeństwa i skuteczności stosowania leku u pacjentów z niewydolnością nerek, jednak metabolity dimenhydrynatu są wydalane z moczem, co może prowadzić do ich kumulacji. Ponieważ metabolity te mogą być aktywne, konieczne może być wydłużenie okresu dawkowania u pacjentów z niewydolnością nerek, zwłaszcza w przypadkach o nasileniu umiarkowanym lub ciężkim (klirens kreatyniny poniżej 60 ml/min).

- [NIEPRAWIDŁOWE DZIAŁANIE WĄTROBY]. Dimenhydrynat jest intensywnie metabolizowany w wątrobie. W przypadku niewydolności wątroby może wystąpić wzrost stężenia w osoczu, co wiąże się z ryzykiem wystąpienia działań niepożądanych. U tych pacjentów może być konieczne dostosowanie dawkowania w zależności od stopnia wydolności wątroby.

Pacjenci cierpiący na jaskrę, łagodny rozrost gruczołu krokowego lub niedrożność pęcherza moczowego, nadciśnienie tętnicze, zaburzenia rytmu serca, miastenię gravis, zwężającą się chorobę wrzodową żołądka lub niedrożność jelit. Ze względu na antycholinergiczne działanie dimenhydrynatu, stany te mogą się nasilać; dlatego zaleca się szczególną ostrożność, a leczenie należy przerwać w przypadku pogorszenia stanu.

- Choroby dolnych dróg oddechowych, takie jak astma, rozedma płuc lub przewlekła obturacyjna choroba płuc (POChP). Według niektórych autorów, leki przeciwhistaminowe blokujące receptory H1 mogą zmniejszać objętość wydzieliny oskrzelowej, zwiększając jej lepkość, ze względu na działanie antycholinergiczne, co może nasilać te schorzenia. Jednakże istnieją ograniczone dowody kliniczne; mimo to zaleca się zachowanie szczególnej ostrożności u tych pacjentów. Zasadniczo nie zaleca się ich stosowania u pacjentów z atakami astmy (patrz Przeciwwskazania).

- [PADACZKA]. Należy zachować ostrożność u pacjentów z padaczką, ponieważ leki przeciwhistaminowe czasami wiążą się z paradoksalnymi reakcjami nadmiernej pobudliwości, nawet w dawkach terapeutycznych, i mogą w związku z tym obniżać próg drgawkowy.

- [ZAPALENIE WYROBKA TYLNEGO]. Ze względu na działanie przeciwwymiotne, lek może utrudniać rozpoznanie zapalenia wyrostka robaczkowego. Zaleca się wcześniejsze wykluczenie zapalenia wyrostka robaczkowego u pacjentów z wymiotami o nieznanej etiologii.

- Ototoksyczność. Dimenhydrynat może mieć korzystny wpływ na zawroty głowy, szumy uszne i oszołomienie, dlatego może maskować ototoksyczność wywołaną przez leki ototoksyczne, takie jak aminoglikozydy podawane pozajelitowo, karboplatyna, cisplatyna, chlorochina i erytromycyna.

- Nadwrażliwość na światło. Dimenhydrynat może powodować nadwrażliwość na światło, dlatego zaleca się unikanie ekspozycji na słońce podczas leczenia i stosowanie kremów z filtrem przeciwsłonecznym.

- Ekstremalne temperatury. Leki przeciwhistaminowe H1 mogą nasilać wyczerpanie cieplne i udar cieplny ze względu na zmniejszone pocenie się spowodowane ich działaniem antycholinergicznym. Pacjentom przyjmującym te leki zaleca się unikanie ekspozycji na bardzo wysokie temperatury, zwłaszcza małym dzieciom, osobom starszym i osobom z poważnymi chorobami przewlekłymi. Zaleca się również przestrzeganie odpowiednich zasad higieny i diety, takich jak odpowiednia wentylacja i nawodnienie.

Porada dla pacjenta

- Podawać w momencie wystąpienia objawów, z posiłkiem, aby zmniejszyć dyskomfort żołądkowy. U osób wrażliwych lek można podać 1-2 godziny przed podróżą.

- Podanie leku można powtórzyć w trakcie podróży, pod warunkiem przestrzegania odstępów między dawkami i nieprzekroczenia maksymalnej zalecanej dawki.

- Lek może powodować senność, dlatego należy zachować ostrożność podczas prowadzenia pojazdów. Nie należy go łączyć z lekami ani innymi środkami uspokajającymi, takimi jak alkohol.

- Pacjentom poddającym się leczeniu lekami uspokajającymi nie zaleca się samodzielnego stosowania produktów zawierających dimenhydraminę bez konsultacji z lekarzem.

- W trakcie zabiegu zaleca się unikanie ekspozycji na słońce.

- O wszelkich przewlekłych schorzeniach, na które cierpi pacjent, należy poinformować lekarza przed rozpoczęciem leczenia.

- Podczas stosowania tego leku należy unikać narażenia na działanie skrajnych temperatur; należy przebywać w chłodnym otoczeniu i dbać o odpowiednie nawodnienie organizmu.

Specjalne ostrzeżenia

- Dimenhydrynat może maskować ototoksyczne działanie niektórych leków, dlatego zaleca się okresową ocenę funkcji akustycznych u pacjentów leczonych tymi lekami.

- Przed zastosowaniem leku u pacjentów z wymiotami o nieznanej przyczynie zaleca się wykluczenie zapalenia wyrostka robaczkowego.

- W przypadku fali upałów zaleca się monitorowanie nawodnienia pacjenta, zwłaszcza jeśli pacjentem jest małe dziecko, osoba starsza lub osoba z poważną chorobą.

Ze względu na działanie przeciwalergiczne tego leku, może on dawać fałszywie ujemne wyniki testów skórnych na nadwrażliwość na ekstrakty antygenowe. Zaleca się przerwanie stosowania tego leku co najmniej 72 godziny przed badaniem.

Interakcje

Dimenhydrynat może maskować objawy wywołane przez leki ototoksyczne, zmniejszając zawroty głowy. Podobnie, może nasilać działanie fotouczulające innych substancji czynnych wywołujących reakcje nadwrażliwości na światło. Ponadto opisano interakcje leków z następującymi substancjami czynnymi:

- Alkohol etylowy. Jednoczesne podawanie alkoholu i dimenhydrynatu może nasilać działanie uspokajające obu substancji. Zaleca się unikanie spożywania alkoholu podczas leczenia.

- Leki antycholinergiczne (leki przeciwparkinsonowskie, trójpierścieniowe leki przeciwdepresyjne, inhibitory MAO, neuroleptyki). Podawanie dimenhydrynatu z innymi lekami antycholinergicznymi może nasilać działanie antycholinergiczne, dlatego należy unikać takiego połączenia.

- Leki uspokajające (opioidowe leki przeciwbólowe, barbiturany, benzodiazepiny, leki przeciwpsychotyczne). Jednoczesne stosowanie dimenhydrynatu z lekiem uspokajającym może nasilać działanie nasenne. Zaleca się zachowanie szczególnej ostrożności.

Ciąża

Kategoria B leków dla kobiet w ciąży wg FDA. Badania na szczurach i królikach z zastosowaniem dawek 20–25 razy większych od dawek stosowanych u ludzi nie wykazały szkodliwego wpływu na płód. Nie przeprowadzono odpowiednich i dobrze kontrolowanych badań u ludzi. Dimenhydrynat był jednak stosowany w przypadkach niepowściągliwych wymiotów ciężarnych bez istotnych działań niepożądanych. Niemniej jednak istnieją doniesienia o możliwym związku między podawaniem leku w ciągu ostatnich dwóch tygodni ciąży a rozwojem fibroplazji pozasoczewkowej u wcześniaków. Chociaż ryzyko szkodliwego wpływu na płód wydaje się niewielkie, lek ten należy stosować wyłącznie wtedy, gdy korzyści przewyższają potencjalne ryzyko.

Laktacja

Dimenhydrynat może hamować laktację ze względu na swoje działanie antycholinergiczne. Jest on również wydzielany do mleka matki w niewielkich ilościach, choć nie wiadomo, czy te ilości mogą mieć wpływ na niemowlę. Niemowlęta są jednak bardziej wrażliwe na reakcje antycholinergiczne i częściej mogą doświadczać paradoksalnych reakcji nadpobudliwości. Zaleca się przerwanie karmienia piersią lub unikanie podawania tego leku.

Dzieci

Nie zaleca się stosowania dimenhydrynatu u dzieci poniżej drugiego roku życia, zwłaszcza u noworodków i niemowląt, ponieważ mogą one być bardziej podatne na niepożądane działania antycholinergiczne. U dzieci powyżej drugiego roku życia zgłaszano przypadki reakcji paradoksalnych z nadpobudliwością, szczególnie po podaniu dużych dawek, dlatego należy zachować ostrożność podczas stosowania leku.

Seniorzy

Osoby starsze są bardziej wrażliwe na działania niepożądane leków przeciwhistaminowych, takie jak zawroty głowy, ospałość, splątanie, niedociśnienie tętnicze i nadpobudliwość, a także na działanie antycholinergiczne (suchość w ustach, zatrzymanie moczu, wytrącanie się jaskry). Leki przeciwhistaminowe można stosować u pacjentów powyżej 65. roku życia, należy jednak zachować szczególną ostrożność. Jeśli działania niepożądane utrzymują się lub są ciężkie, należy przerwać leczenie.

Wpływ na prowadzenie pojazdu

Dimenhydrynat może znacząco upośledzać zdolność prowadzenia pojazdów i/lub obsługiwania maszyn. Pacjenci powinni unikać obsługi niebezpiecznych maszyn, w tym samochodów, dopóki nie upewnią się, że lek nie ma na nich negatywnego wpływu.

Działania niepożądane

Działania niepożądane dimenhydrynatu są zazwyczaj łagodne i przemijające, a ich częstotliwość wzrasta w ciągu pierwszych kilku dni leczenia. Podobnie jak inne etanoloaminy, dimenhydrynat powoduje przede wszystkim senność i działanie antycholinergiczne, jednak częstość i nasilenie objawów są zróżnicowane osobniczo, najczęściej u małych dzieci i osób starszych. Najczęstsze działania niepożądane to:

- Układ trawienny. [NUDNOŚCI], [WYMIOTY], [ZAPARCIA], [BIEGUNKA], [BÓL NADBRZĘSI], [ANOREKSJA], [SUSZNOŚĆ W USTACH]. Objawy te można złagodzić, przyjmując lek przeciwhistaminowy w trakcie posiłku.

Neurologiczne/psychologiczne. Senność jest częsta (1-9%), zwłaszcza na początku leczenia, i zazwyczaj ustępuje po 2-3 dniach. Zgłaszano również bóle głowy, zawroty głowy i uczucie oszołomienia. W rzadkich przypadkach obserwowano paradoksalną pobudliwość, szczególnie u małych dzieci. Ta nadpobudliwość objawia się bezsennością, nerwowością, dezorientacją, drżeniem, drażliwością, euforią, majaczeniem, kołataniem serca, a nawet drgawkami.

- Układ sercowo-naczyniowy. Sporadycznie, a zazwyczaj w przypadku przedawkowania, mogą wystąpić tachykardia, kołatanie serca i inne zaburzenia rytmu serca, takie jak skurcze dodatkowe lub blok serca. Działania te mogą być spowodowane działaniem antycholinergicznym. Sporadycznie zgłaszano niedociśnienie lub nadciśnienie.

- Układ oddechowy. Czasami może wystąpić wzrost lepkości wydzieliny oskrzelowej, co może utrudniać oddychanie.

- Układ moczowo-płciowy. W wyniku blokady cholinergicznej może wystąpić zatrzymanie moczu i impotencja seksualna.

- Hematologiczne. Rzadko opisywano [NIEDOWOLNOŚĆ HEMOLITYCZNA], [AGRANULOCYTOZA], [LEUKOPENIA], [TROMBOPENIA] lub [PANCITOPENIA].

- Oczne. Ze względu na działanie antycholinergiczne może wystąpić [JASKRA] i [ZABURZENIA WZROKU], takie jak [ROZSZERZENIE ŹRENIC], [NIEOSTRE WIDZENIE] lub [DWULIZM].

- Alergiczne/dermatologiczne. Po ogólnoustrojowym podaniu leków przeciwhistaminowych mogą wystąpić reakcje nadwrażliwości, które mogą nawet prowadzić do wstrząsu anafilaktycznego. Reakcje nadwrażliwości na światło mogą również wystąpić po intensywnej ekspozycji na światło słoneczne, objawiając się zapaleniem skóry, świądem, wysypką i rumieniem.

Przedawkować

Objawy: Objawy zazwyczaj pojawiają się w ciągu 2 godzin, choć mogą trwać nawet do 18 godzin i często są zmienne, a ich nasilenie jest większe u dzieci i dorosłych powyżej 65. roku życia. Opisano umiarkowane zahamowanie ośrodkowego układu nerwowego z ospałością i bezdechem, zapaść sercowo-naczyniową, nadpobudliwość z bezsennością, halucynacje, drżenie lub drgawki oraz objawy antycholinergiczne, takie jak suchość w ustach, niewyraźne widzenie i zatrzymanie moczu. Może również wystąpić gorączka przekraczająca 41,8°C.
W najcięższych przypadkach, zwłaszcza u dzieci, objawy mogą się pogorszyć i wystąpić: niedociśnienie, drgawki, depresja oddechowa, utrata przytomności, śpiączka, a nawet śmierć.
Leczenie: Leczenie będzie polegać na standardowych działaniach mających na celu przyspieszenie eliminacji leku. Podawanie leków wymiotnych jest zazwyczaj nieskuteczne. Płukanie żołądka może być jednak korzystne, jeśli od zażycia leku upłynęło mniej niż 3 godziny.
Pacjenta należy utrzymywać w spokoju, aby zminimalizować pobudzenie ośrodkowego układu nerwowego. Napady padaczkowe można leczyć diazepamem u dorosłych i fenobarbitalem u dzieci w dawce 5–6 mg/kg. Niedociśnienie można leczyć lekami wazopresyjnymi, należy jednak unikać adrenaliny, ponieważ może ona dodatkowo obniżyć ciśnienie krwi.
W razie potrzeby może być konieczna intubacja i wentylacja wspomagana. Nie zaleca się stosowania leków analeptycznych, ponieważ mogą one wywołać drgawki.